 |
Muziek en ik, ik en muziek
Persoonlijk | Astrid geniet!
|
29 Oktober 2010 | 10:24:31
|
Muziek... wat is het mooi!
Het kan tranen bezorgen, het kan een lach bezorgen, herinneringen, blijdschap, vrolijkheid, ontspanning, uit-je-dak-gaan-gevoel, verzin het maar...
Ik moet er niet aan denken als er geen muziek zou zijn. Soms hoef ik ook even helemaal niks hoor, gewoon lekker stil om me heen, maar soms móet ik zingen, moet ik muziek om me heen, wil ik gewoon heerlijk luisteren naar alle moois wat er gemaakt is.
Soms zijn het teksten die me raken, soms is het simpel een instrument, soms alleen een stem, maar meestal het geheel van alles.
Muziek, ja, ik word er (een paar tranentrekkers daargelaten ;-)) blij van! |
|
|
|
Stroomloos
Persoonlijk | Astrid spreekt!
|
24 Oktober 2010 | 11:53:55
|
Gister was ik hier lekker thuis met Thomas en Irene en het was hartstikke slecht weer, wat donkerachtig buiten dus binnen lekker knus wat lampjes aan, muziekje aan, wasje aan, al die huiselijke dingen die je doet met slecht weer.
Ineens bafff... alles uit! Ik meteen binnensmonds niet zulke mooie woorden uiten omdat ik geen stoppen meer had. Heb nog een ouderwetse stoppenkast en wist dat ze op waren. Ik keek in de stoppenkast welke kapot was, maar er was geen een kapot, vreemd.
Toen ik even rondkeek zag ik ineens dat alles uit was. Niet alleen de keuken, waar meestal de stop van knapt door de vele apparaten, maar gewoon alles was weg. Vervolgens zag ik allemaal buren naar buiten komen en besloot ik maar even Eneco te bellen. Ja hoor, stroomstoring in Haren en Glimmen en ze wisten niet hoe lang het zou duren voordat het hersteld zou zijn. Nou lekker dan...
Volgens mij heb ik nog nooit een stroomstoring meegemaakt en ik moet zeggen dat ik me volledig onthand voelde.
De wasmachine en vaatwasser uit, de tv deed t niet, de telefoon deed t niet, internet was weg, geen koffiemogelijkheid, het waterbed was uit, de koelkast uit, alle lampen uit terwijl het best donker was buiten, allemaal van die belachelijk vanzelfsprekende dingen die je dan ineens niet hebt.
Eigenlijk ben je hartstikke afhankelijk van stroom en is het buitengewoon lastig als je dat dan gewoon niet hebt.
Ik voorzag al allemaal toestanden met kaarsjes, wat op zich natuurlijk heel gezellig is, maar niet met een dreumes van 16 maanden en poezen die overal rondlopen, zaklampen en al dat soort noodverlichtingen. Ook de vriezer baarde me enigszins zorgen. Al met al werd ik niet heel blij van de situatie.
Gelukkig bleek het nogal mee te vallen en was na een tijd de stroom weer terug, maar jakkes, wat vond ik het op dat moment niet fijn!
Wat zijn we eigenlijk gewend aan dat soort luxe, was echt blij toen alles ineens weer aansprong! Moet er niet aan denken dat dat een dag of zelfs maar een hele avond had geduurd.
|
|
|
|
Oud, ouder, heel oud, te oud?
Persoonlijk | Astrid denkt na!
|
22 Oktober 2010 | 10:01:50
|
Mother who had her first baby at SEVENTY shows off her daughter and says: 'Now I want a son'
By David Lewis
Last updated at 9:54 AM on 2nd January 2009
She's beaming with pride at her new baby daughter and 70-year-old first time mother Rajo Devi says she still hopes to add to her brood.
The farmer's wife from Haryana, India gave birth to a baby girl Naveen Lohan by caesarean section on 28th November and now says she wants a son.
'It's amazing to finally be a mum,' she said. 'Ive waited for so long to have a baby of my own. Now I would love to have a boy as well.'
Doting mum at 70: New mother Rajo Devi cradles baby Naveen
Rajo and her husband Bala Ram, 72, say they have been trying to conceive since they married in 1943. 'We prayed to all the fertility gods. I thank the doctor for making it possible,' she said.
First time father Bala is also keen for more children. 'We finally have someone to take over the farm when we die. Maybe in the future the doctor can give us a son.'
The couple used a donor egg fertilized with Bala's sperm implanted in his wife and Rajo became pregnant at the second attempt at IVF.
Rajo and her husband Bala Ram are now intent on having a son
Bala mortgaged next year's crop of rice and bamboo as well as taking out some high-interest loans to pay for the £2,000 treatment.
IVF doctor Anurag Bishnoi said: 'There was no risk to her health. We do not treat patients who do not seem to be fit and able to carry a baby to term.
'Rajo has no intention of dying and is going to try again for a boy in two years. I've agreed to have a look at her case then.'
--------------------------------------------------
Ik las dit en dacht, goh, ben dan toch best een jonge mama :-). Ik was 26 en 29 toen Carmen en Thomas geboren werden en 42 toen Irene geboren werd. Op zich is 42 natuurlijk best "oud" om moeder te worden, maar aan de andere kant schijnt het tegenwoordig aan de orde van de dag te zijn om boven je 40e moeder te worden.
Het is wel altijd lachen als ik met mijn kinderen over straat loop. De oudsten lopen graag achter de kinderwagen en ik word dan standaard als oma bestempeld :-). Logisch ook, Carmen is 17 en Thomas is een beer van 14 die zo door kan gaan voor 17 dus het is ook niet zo raar. Gelukkig kan ik er om lachen, ik had natuurlijk ook best de oma kunnen zijn.
Als ik het verhaal hierboven lees krijg ik toch wat medelijden met het kleine meisje. Op een andere site heb ik gelezen dat mams van nu 72, stervende is omdat ze de gevolgen van de zwangerschap en bevalling niet goed heeft doorstaan. Dit kindje zal dus jong wees zijn, want paps zal ook vast geen 110 worden. Ik maak me daar zelfs wel eens zorgen over met Irene, terwijl ik nog maar 44 ben en nog best 40 jaar mee zou kunnen.
Aan de ene kant wil ik niet oordelen over het leven van een ander, iedereen moet tenslotte zelf weten wat hij met zijn leven doet, maar op je 70e moeder worden lijkt me toch ietwat onnatuurlijk... toch? Aan de andere kant, een kindje wat zo gewenst en geliefd is heeft het weer veel beter dan menig ander kind van jonge ouders...
Ach wie ben ik om hier een oordeel over te vellen...
|
|
|
|
Donor ja of nee?
Gezondheid | Astrid denkt na!
|
20 Oktober 2010 | 15:05:18
|
Zoals jullie waarschijnlijk niet ontgaan is, is men erg druk met het verwerven van donoren.
Een nobele zaak lijkt me zo.
Ik was vroeger geen donor, vond het maar een eng idee als ze in me zouden gaan snijden, stel je voor dat ik nog niet helemaal dood was ofzo  . Ook heb ik wel eens gehoord dat ze geschikte donoren minder fanatiek helpen in een ziekenhuis omdat ze de organen zo goed kunnen gebruiken. Ik denk dat deze dingen allemaal wel meevallen. Ze kijken vast wel of ik echt dood ben en ze zullen iedereen naar hun beste kunnen helpen.
Zoals ik al zei, ik was nooit donor, tot een jaar of 10 geleden. Als je er nooit mee te maken krijgt, houdt het je ook minder bezig denk ik. Toen mijn oudste dochter nierproblemen bleek te hebben veranderde mijn gedachtengang daarin. Ik zou namelijk geen seconde twijfelen om mijn nier aan haar af te staan als dat nodig mocht zijn, logische gedachte van een moeder lijkt me. Gelukkig is dat bij haar niet aan de orde, maar het heeft me wel aan het denken gezet. Ook mijn tante heeft een 13 uur durende levertransplantatie gehad die haar weer leven heeft gegeven.
Als je dood bent heb je eigenlijk nog zo verdraaid weinig aan je organen en andere onderdelen van je lichaam. Ze gaan gewoon mee dood en verdwijnen. Als je in de situatie zit dat je kind, jij zelf, je geliefde of wie dan ook in je omgeving dood gaat als hij geen nieuw orgaan krijgt en je weet dat er zoveel organen liggen te verdwijnen in een doodskist of verbrand worden is dat best zuur.
Er zijn genoeg mensen die er niet mee zitten of niet aan willen, maar geef toe, als je nou zelf een nieuw leven zou krijgen daarmee zou je een orgaan van een ander dan weigeren? Neuh, denk het niet. Toch niet helemaal eerlijk als je er zo over nadenkt, is het wel? Je zou je eigen leven wel redden door een orgaan te accepteren, maar een ander niet willen redden door een orgaan af te staan terwijl je toch al dood bent? Eigenlijk zou je dan gewoon een nieuw orgaan moeten weigeren en deze doorgeven aan iemand die zelf ook donor is. Lijkt mij de meest rechtvaardige weg, toch? Dan heb je wel karakter!
Ik heb het nu overigens niet over mensen die om welke reden dan ook geen donor kunnen zijn, dat is weer een heel andere kwestie, maar ik heb het over puur de gewone gezonde mens zeg maar.
Het is niet dat ik een ieders mening niet respecteer hoor, integendeel, iedereen moet het uiteraard zelf weten, maar als ik dood ben en ik kan vervolgens levens redden vind ik dat een fijne gedachte... Voor die mensen zelf, maar ook voor de mensen die van hen houden. Je kunt er namelijk heel simpelweg levens mee teruggeven en wie wil nou niet een 2e kans als het om leven of dood gaat? |
|
|
|
Verlerende gevatheid
Persoonlijk | Astrid denkt na!
|
16 Oktober 2010 | 09:29:43
|
Zit zo mijn archief eens door te spitten en sta er zelf verbaasd van hoe ik zo nu en dan kon reageren. Best gevat al zeg ik het zelf  . Er staan opmerkingen bij waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden en ik heb ze toch echt zelf uitgekraamd :-)).
Ik zit me nu ernstig af te vragen of je gevatheid kunt verleren. Ik dacht dat ik nog steeds best gevat was, ben ik ook wel denk ik, maar toch anders dan zoveel jaar geleden.
Ik moet in training, gevatheidstraining  !
Wat was punt leuk toen ik er net opkwam, ik mis al die leuke mensen, mis het tot-in-de-treure-ouwehoerspammen, mis het puntfamiliegevoel van toen. De een was nog sneller met zijn reactie dan de ander en ja, die gevatheid kwam overal terug :-).
Moet ook in punttraining denk ik  , ga het nog druk krijgen :-) |
|
|
|
Sex op je brood :-)
Punt-nl | Astrid geniet!
|
15 Oktober 2010 | 09:25:14
|
Dan zit je zo na een hele tijd eens even te kijken wat je allemaal in je archief hebt staan... Ik moet zeggen dat ik spontaan in de lach schoot bij sommige dingen :-).
Logs over ik noem maar iets, sex en b.v. wat doe ik op mijn brood vandaag, wisselen elkaar in rap tempo af, de titels zijn in sommige gevallen uiterst creatief (of bedenkelijk, zo je wilt ;-)) te noemen en de reacties van veel mensen zijn geweldig om te lezen.
Als ik dat dan allemaal zo eens bekijk, zie ik mijn denk- en leefwereldje helemaal voorbij komen. Ik dacht dat ik alleen maar tropenjaren had gehad de afgelopen jaren, maar als ik dit dan allemaal zo lees valt dat eigenlijk best mee :-)). Ha, Puntpuntnl werkt zelfs therapeutisch dus! :-)
Er zijn nog een paar puntlogs van mensen die er net als ik al jáááááren geleden mee begonnen zijn. Ook daar is de variatie in onderwerpen groot(s) en is het altijd weer een feest van herkenning  .
Schrijven is leuk, ik blijf het maar gewoon doen dacht ik zo.
|
|
|
|
Mijn log
Persoonlijk | Astrid denkt na!
|
15 Oktober 2010 | 08:32:45
|
Mijn log...
Het blijft altijd trekken, dat puntpuntnl  . Heb er zoveel leuke mensen leren kennen en ik vind het nou eenmaal heerlijk om te schrijven over dingen die me bezighouden.
Toch zijn er omstandigheden waardoor ik weinig log hier, het is niet zo anoniem meer waardoor ik toch het gevoel heb dat ik moet oppassen met wat ik schrijf en zeg. Best jammer eigenlijk en om nou gewoon een nieuw log te starten vind ik ook weer niet leuk. Deze hoort zo bij me...
Moet nog maar eens even nadenken hoe ik dat in wil vullen, tips zijn altijd welkom ;-).
Ja... mijn log is toch een stukje ik en blijmakende stukjes ik moet je gewoon niet wegdoen lijkt me .
|
|
|
|
|
|
